Protokół nr III/10 Sesji RMW z dnia 13 grudnia 2010 roku
Sesja trwała w godzinach od 12.00 do 13.00.
36 radnych było obecnych. Nieobecny radny – Piotr Kuczyński.
Sesja rozpoczęła się odegraniem hejnału Wrocławia.
Przewodniczący Rady Miejskiej Wrocławia Jacek Ossowski powitał przybyłych gości, a następnie poprosił Panią Marię Zapart Wiceprzewodniczącą Miejskiej Komisji Wyborczej o wręczenie Panu Rafałowi Dutkiewiczowi zaświadczenia o wyborze na Prezydenta Wrocławia.
Wiceprzewodnicząca Miejskiej Komisji Wyborczej Maria Zapart złożyła Panu Rafałowi Dutkiewiczowi serdeczne gratulacje oraz życzenia samych sukcesów w służbie Wrocławiowi, po czym wręczyła zaświadczenie o wyborze na Prezydenta Wrocławia.
Przewodniczący Rady Miejskiej Wrocławia Jacek Ossowski poinformował,że dzisiejsza sesja ma na celu wypełnienie ustawowego obowiązku, spoczywającego zarówno na radzie, jak i na wybranym przez mieszkańców Prezydencie, a polegającego na złożeniu ślubowania przez Prezydenta Wrocławia przed Radą Miejską Wrocławia. Następnie Pan Jacek Ossowski przedstawił rys historyczny ceremoniału zaprzysiężenia członków rady, jak i włodarza miasta, od schyłku średniowiecza do czasów współczesnych. Powiedział m.in., że już od najdawniejszych czasów od osób pełniących funkcje publiczne oczekiwano działań na rzecz dobra społeczności, którą kierowali. Stało się tradycją, iż w pierwszych dniach po objęciu ważnego urzędu, podejmujący się pełnienia szczególnej roli, składali przysięgę, której niewypełnienie groziło utratą honoru. Pierwszy znany wrocławski tekst przysięgi, pochodzący z 1344 r., dotyczył wszystkich członków rady. Każdy z nich zapewniał m.in., iż będzie: „strzec prawa, chwały, pożytków i zasad miasta, wedle rady najmądrzejszych ludzi i wedle najlepszej wiedzy zarządzać ludnością biedną i bogatą”. W Ratuszu w Sali Radnych znajdował się podręczny krucyfiks przysięgowy używany podczas składania przysięgi przez nowych członków rady, także przez jej seniora. Przewodniczący Jacek Ossowski poinformował, że przed zgromadzonymi na sali uczestnikami sesji leży kopia krucyfiksu przysięgowego wrocławskiej rady z 1652, którego oryginał znajduje się w Muzeum Narodowym w Norymberdze, a następnie dodał, że w XIX w. po przywróceniu wrocławskiego samorządu zaprzysiężenie kierującego magistratem nadburmistrza, otrzymało szczególnie uroczystą oprawę. Przewodniczący prezydium rady rozpoczynał posiedzenie od przypomnienia wyniku wyborów na nadburmistrza. Nowy włodarz miasta odczytywał tekst przysięgi i składał pod jej tekstem swój podpis. Obecny tekst roty ślubowania Prezydenta wprowadzono do ustawy o samorządzie gminnym wraz z wprowadzeniem bezpośrednich wyborów na to stanowisko w roku 2002. Następnie przewodniczący Jacek Ossowski zarządził przystąpienie do złożenia ślubowania. W tym celu poprosił zgromadzonych o powstanie, celem wysłuchania hymnu państwowego. Po wysłuchaniu hymnu Przewodniczący Rady Miejskiej Wrocławia Jacek Ossowski powiedział, że zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, objęcie obowiązków przez Prezydenta następuje z chwilą złożenia wobec rady gminy ślubowania. Ślubowanie może być złożone z dodaniem zdania: "Tak mi dopomóż Bóg.". Następnie poprosił Pana Rafała Dutkiewicza o powtarzanie za nim tekstu roty ślubowania:
„OBEJMUJĄC URZĄD PREZYDENTA MIASTA,
UROCZYŚCIE ŚLUBUJĘ,
ŻE DOCHOWAM WIERNOŚCI PRAWU,
A POWIERZONY MI URZĄD
SPRAWOWAĆ BĘDĘ TYLKO DLA DOBRA PUBLICZNEGO
I POMYŚLNOŚCI MIESZKAŃCÓW MIASTA”.
Po wypowiedzeniu przez Pana Rafała Dutkiewicza słów: "Tak mi dopomóż Bóg" Przewodniczący Rady Miejskiej Wrocławia Jacek Ossowski poprosił Pana Prezydenta o złożenie podpisu pod tekstem roty ślubowania.
Następnie głos zabrał Prezydent Wrocławia Rafał Dutkiewicz, który powiedział: „Dzisiaj mija kolejna rocznica wprowadzenia stanu wojennego. Nie będę mówić długo na ten temat, choć chciałbym mówić dzisiaj o „Solidarności”. Powiem jedynie, wracając do stanu wojennego, że byłem bardzo wzruszony, kiedy wchodziłem z Jego Świątobliwością Dalajlamą XIV na wystawę „Solidarny Wrocław”, do sali poświęconej ofiarom tego okresu. Dalajlama poprosił, abym czytał mu poszczególne, umieszczone tam nazwiska. Widziałem, jak modlił się po cichu w trakcie mojego czytania. Wystawę „Solidarny Wrocław” obejrzało ponad 50.000 osób. Byli wśród nich Norman Davies i Fred Kempe – szef jednego z największych amerykańskich „think tanków” – Atlantic Council. Fred zorganizował w naszym mieście Wrocław Global Forum, na którym pojawili się zarówno zastępca Hilary Clinton, jak i dowódca NATO na Europę i Azję. Po obejrzeniu wystawy „Solidarny Wrocław” obaj panowie – Norman Davies i Fred Kempe, niezależnie, zadali mi to samo pytanie: czy takie wystawy odbywają się we wszystkich dużych miastach w Polsce? Niedawno spotkałem w Warszawie urodzonego we Wrocławiu amerykańskiego historyka niemieckiego pochodzenia – Fritza Sterna. Stern przywołał w swoim wystąpieniu fragment książki „Niemcy w pięciu wcieleniach”, w której napisał: „Teraz patrząc z oddali, widziałem, jak Wrocław lat osiemdziesiątych nabierał nowego znaczenia, stając się prawdziwą twierdzą „Solidarności”, tego polskiego ruchu społecznego, który doprowadził do samowyzwolenia Europy Wschodniej, a także do zjednoczenia Niemiec.” We wstępie do katalogu przywoływanej wystawy, organizatorzy tej wystawy pisaliśmy: „Bez wątpienia od powstania „Solidarności” zaczął się Wrocław. Miasto, które po II wojnie światowej doświadczyło całkowitej wymiany ludności i mozolnie, powoli, dekada
za dekadą budowało swoją tożsamość. Składały się na nią i mit Lwowa, i pionierski powojenny okres, i znakomite osiągnięcia świata kultury, czego najpiękniejszym przykładem może być era Grotowskiego, i wiele innych wydarzeń oraz procesów społecznych. Jeśli jednak szukać jakiejś cezury zamykającej, domykającej stan tworzenia współczesnego Wrocławia, to był nim czas „Solidarności”. Dziesięciolecie 1980 – 1990.
W tym sensie zarówno zajezdnia przy ulicy Grabiszyńskiej, jak i strajk w niej rozpoczęty są dla historii naszego miasta równie ważne, jak inne mityczne obszary przeszłości.” Wspominam o tym raz jeszcze, bowiem za jedno z ważniejszych zadań otwieranej dziś kadencji uważam to, aby grabiszyńska zajezdnia stała się miejscem wystaw i ekspozycji – miejscem opowieści o tym, jak powstawał powojenny Wrocław. Opowieści – między innymi – o tym, dlaczego „Solidarność” „doprowadziła” nas do wydarzeń rangi Wrocław Global Forum. Rok temu 100.000 osób odwiedziło inną wrocławską wystawę. Wystawę „Europa to nasza historia”. Pierwszym eksponatem na owej wystawie był obraz „27 Europejczyków”. Było to ogromne zdjęcie, a właściwie ujęcie wideo, 27 mieszkańców, 27 krajów Unii Europejskiej. Obraz opowiadał o tym, że można i trzeba być obok kogoś, obok bliźniego, obok drugiego. Że twarze ludzi pokazują czasem ich charaktery, czasem środowisko, w którym rośli, niekiedy rysy ich przodków, prawie zawsze pokoleniową, znaną i nieznaną historię, która ich poprzedziła i stworzyła. Takie myślenie jest również fragmentem współczesnej tożsamości Wrocławia. Biskup wrocławski, Kardynał Kominek – jeden z bohaterów wystawy „Europa to nasza historia” powiedział: „Sposób mówienia nie może być nacjonalistyczny, lecz musi być europejski w najgłębszym znaczeniu tego słowa. Europa to przyszłość, nacjonalizmy są wczorajsze.” Przypominam europejską wystawę i postać Kardynała Kominka, aby mocno podkreślić, że Wrocław jest i będzie miastem na wskroś europejskim. Już niedługo uruchomimy Biuro Informacyjne Parlamentu Europejskiego oraz Komisji Europejskiej, w przyszłym roku gościć będziemy Europejski Kongres Kultury, zbliżają się mistrzostwa Euro 2012, chcemy stać się europejską stolicą kultury. Ważne jest także i to, że od momentu wejścia Polski
do Unii Europejskiej doświadczamy niezwykłego wzrostu gospodarczego. Opublikowane ostatnio przez GUS dane mówią, że podobnie jak to miało miejsce na przełomie lat 2006 i 2007, tak i na przełomie lat 2007 i 2008 mieliśmy do czynienia z przyrostami przekraczającymi 12%. Podstawy tej tendencji – budowanie gospodarki opartej na wiedzy muszą być i będą we Wrocławiu pielęgnowane. Statystyki pokazały też jeszcze coś innego. Otóż wynika z nich, że jesteśmy najsilniej inwestującym podmiotem publicznym spośród wszystkich dużych miast w Polsce. Najwięcej pieniędzy wydajemy, inwestujemy w przyszłość. Równocześnie w pierwszej trójce największych projektów unijnych realizowanych w Polsce znalazł się projekt Wrocławskie Centrum Badań EIT+. Jest to – na dodatek – największy polski projekt w obszarze badań i rozwoju. Program dla Wrocławia zakładał najpierw tworzenie miejsc pracy, następnie zaś budowanie gospodarki opartej na wiedzy. Nadchodząca kadencja będzie kontynuacją obu podejść. Sądzę, że mamy już stosunkowo sprawnie działające silniki: ten generujący miejsca pracy i ten przesuwający gospodarkę ku związanej z aktywnością intelektualną. Musimy oliwić teraz te silniki, aby się nie zatarły. Oliwą zaś jest i będzie edukacja. Ustawiczne podnoszenie poziomu wrocławskiej edukacji – to najważniejsze zadanie dla samorządu naszego miasta, to najważniejsze zadanie otwieranej dziś kadencji. Doświadczymy w tej kadencji niezwykle intrygujących przewartościowań komunikacyjnych i – związanych
z nimi – przekształceń urbanistycznych. Trwają finalne prace nad poszerzaniem naszego drogowego systemu komunikacyjnego – mam tu na myśli głównie powstające właśnie obwodnice Wrocławia. Transport zbiorowy będzie bogatszy – w nowe linie, w nowy sprzęt i w nowoczesny inteligentny system sterowania, który pozwoli zarządzać ruchem na 190 wrocławskich skrzyżowaniach. Będziemy wreszcie konsekwentnie realizować uchwaloną niedawno politykę rowerową. W sensie urbanistycznym Wrocław z miasta monocentrycznego stanie się miastem policentrycznym. Jesteśmy o krok od osiągnięcia tego efektu, powtórzę raz jeszcze – zarówno w znaczeniu komunikacyjnym, jak i przestrzennym, ale i społecznym. Od dłuższego czasu pracujemy nad skomunikowaniem i wytworzeniem trzech stref centralnych: rekreacyjnej związanej z kompleksem Hali Stulecia, tradycyjnej – związanej z poszerzaną strefą rynku i najnowszej obejmującej okolice budowanego stadionu. Wrocław jest zatem miastem „w drodze”. Naszym celem jest zbudowanie nowoczesnej metropolii europejskiej. Mamy ku temu odpowiedni potencjał. Możemy wkroczyć do europejskiej pierwszej ligi. Aby się tak stało, trzeba intensywnie pracować. Zapraszam do wspólnej pracy wszystkich radnych miejskich. Ponawiam apel o konstruktywną współpracę. Jeśli, w najlepszym tego słowa znaczeniu, wolno posłużyć się cytatem z minionej kampanii wyborczej – nie róbmy polityki – budujmy mosty. Richard Florida powiedział kiedyś, że rozwijają się te zurbanizowane przestrzenie, w których stawia się na trzy T: talenty, technologie i tolerancję. Wiedzą Państwo, że staram się do tych trzech T dokładać T czwarte – tożsamość. Jaką tożsamość Wrocławia przeżywamy? Jak jesteśmy tożsami? Chciałbym, abyśmy byli otwarci
i tolerancyjni właśnie. Zapatrzeni w wielokulturową przeszłość naszego miasta, w jego polskość i europejską przyszłość. Chciałbym, abyśmy byli nowocześni i suwerenni – czując się tutaj bardzo u siebie. Chciałbym, abyśmy byli solidarni.”.
Na zakończenie Przewodniczący Rady Miejskiej Wrocławia Jacek Ossowski złożył Panu Rafałowi Dutkiewiczowi życzenia sukcesów w realizacji zamierzeń, o których wspomniał w przemówieniu, a następnie zamknął III sesję Rady Miejskiej Wrocławia.
Przewodniczący Rady Miejskiej Wrocławia
Jacek Ossowski
Protokołowała:
Magdalena Gaczyńska